نان، عشق، پایتخت2 / یادداشت سید علی قریشی
خبرنامه دانشجویان ایران// سیدعلی قریشی - دانشجوی علوم اجتماعی: نوروز امسال هم صدا و سیما تمرین رسانه ملی بودن کرد. تولید و پخش سریال پایتخت2 توسط صداوسیما اتفاق خوبی بود که بعد از مدت ها توانست محصولی از تلویزیون، فرهنگ و شکل زندگی مناطق مختلفی از کشور را به نمایش درآورد در حالی که مورد استقبال بینندگان هم واقع شود. استقبالی که نیاز به اعلام آمار رسمی ندارد و با گشت و گذار کوتاه در بین گروه های مختلف مردم خودش را نشان می دهد.
مجموعه ای که عواملش حداقل چند ساعتی در یک روستای قشم معطل می شود. مجموعه ای که دوربینش را خارج از خیابان های تجریش، نیاوران و سعدآباد...می شود پیدا کرد. سریالی که در آن صمیمیت های خانواده، احترام به پدر کهنسال (بدون سرمایه میلیاردی!)واصلاً لهجه ای از مازندران را می شود دید و شنید. شما موارد دیگر: موسیقی محلی، لباس های محلی که نمایش داده می شود و...را به دیدنی های سریال خودتان اضافه کنید.
گرچه این سریال با نقاط ضعف هایی هم روبرو بود که منکر آن ها نمی شویم اما نگاهمان به نقاط قوتی است که رسانه ملی هر از گاهی اهمیت و اولویت آن ها را فراموش می کند.
پایتخت2 کشوری را به نمایش می گذارد که می شود در آن خانواده ای سفری حداقل 2000 کیلومتری را تجربه کند، در حالی که در تمام طول سفر مردم مناطق مختلفش احساس یکی بودن و وحدت دارند. لباس و لهجه و رنگ و پوست مناطق تغییر می کند اما همدلی و مهربانی و صمیمیت مردم به هم ثابت می ماند.
ای کاش رئیس جمهور آینده هم نوروز امسال پای سریال پایتخت نشسته باشد!
بد نیست رئیس جمهور آینده یادش بماند که رئیس جمهورِ بابا پنجعلی هاست. رئیس جمهور ارسطو(راننده کامیون)هاست. رئیس جمهور رئیس جمهورِ پدردریاها در لنج های جنوب است و رئیس جمهور رئیس جمهورِ سیروس مقدم است!
اگر نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری هم این ها را یادشان بماند آن وقت (انتخابات عرصه ای برای مهربان تر شدن مردم نسبت به هم) می شود.
